Vrouwen die aangewezen zijn op een eiceldonatie om zwanger te raken, moesten tot voor kort ruim 2 jaar wachten op een eicel, maar die wachttijd is nu met de helft verkort.

Steeds meer koppels zoeken een eicel via een zoekertje. Toch is dat volgens professor Herman Tournaye van het Centrum voor Reproductieve Geneeskunde in Brussel niet nodig. Hij vertelt aan een krant van De Persgroep dat de wachttijd voor een eicel nog maar half zo lang is.

"Tot een jaar geleden vertelde ik mijn patixebnten dat ze moesten rekenen op een wachttijd van twee jaar. Maar tegenwoordig lukt het dikwijls binnen het jaar. Een gevolg van de oprichting van onze eicelbank twee jaar geleden."

Beeld: Photonews
Bron: Zita

Het was al weer lang geleden dat er een hartfilmpje van mijn rikketik gemaakt was. Toen ik nog aan het herstellen was van mijn chemotherapie, ging ik elke drie maanden naar de cardioloog. Iedere keer werd er een ecg gemaakt. Gevolg was dat ik aan de betablokkers moest. De frequentie is te hoog xe9n onregelmatig. Dat betekent dat het hart ook sneller slijt. Net als een auto die meer kilometers maakt, gaat het onderdeel dan eerder kapot. De apk die ik nu kreeg is nog niet helemaal afgerond.

Ik heb eerlijk gezegd geen idee wat er nou uit dat hartfilmpje bleek. Het zal wel goed zijn, want er is niets over gezegd. Ik merk dat ik steeds meer gelaten wordt over de geintjes die mijn lichaam uithaalt. Misschien is dat maar goed, want van stress en spanning gaat het hartritme zeker niet omlaag. De cardioloog maakte nog wel een grappige opmerking. 'Omdat er geen oorzaak is gevonden voor uw onregelmatige sinusritme, bent u eigenlijk geen hartpatixebnt.' Tja, ik heb ook niet gevraagd om een consult. Maar om toch zeker te weten dat mijn hart een zwangerschap aankan, ga ik binnenkort terug voor een hartecho. Jammer genoeg geen echo van een babietje in mijn buik, maar wel hetzelfde principe. Close enough, voor nu!

Op mijn vraag of ik tijdens de zwangerschap de betablokkers kon blijven slikken, moest de cardioloog het antwoord schuldig blijven. Blijkbaar keek ik verbaasd dat ze het niet zo kon oplepelen. 'U moet begrijpen dat patixebnten op deze afdeling gemiddeld 80 jaar zijn, dus we hebben niet zo vaak te maken met zwangerschappen.' Aaaah, vandaar. Ze zou het voor me opzoeken. Als ik het telefonisch consult heb voor de uitslag van de hartecho, krijg ik het antwoord op mijn vraag. Mocht de hartecho iets aantonen wat niet goed is, dan moet ik nog even langskomen, zodat ze het duidelijk kan uitleggen. Ik vind het prima. Vooralsnog ga ik er van uit dat mijn hart het goed doet, alleen een beetje te snel en te onregelmatig. Geen problemen zien waar ze nog niet zijn, is mijn devies.

In Nederland is het bij wet geregeld dat sperma of een eicel niet gedoneerd mag worden door een anonieme donor. De donor moet dus bekend zijn en de persoonsgegevens worden in een landelijk register opgenomen. Zo kan het kind later altijd nazoeken uit wie hij of zij ontstaan is. Daarnaast mag de donatie niet commercieel zijn, maar moet vrijwillig gebeuren. Natuurlijk mag er wel een onkostenvergoeding gegeven worden, maar bedragen zoals in de VS gevraagd worden is in Nederland bij wet verboden. Deze regelgeving maakt het moeilijker een donor te vinden. Sinds de invoering van deze wet is bijvoorbeeld duidelijk een terugloop in spermadonoren bij de spermabank te zien. Blijkbaar is gekende, vrijwillige donatie een fikse drempel om te nemen.

Ondanks dat veel vrouwen hierdoor moeite hebben een eiceldonor te vinden, hebben wij van vijf bekenden het aanbod gekregen voor donatie van een eicel. Twee dames vallen door hun leeftijd al af, want een donor moet ook nog eens onder de 40 zijn. Exe9n dame ken ik niet persoonlijk, maar via internet en zij is zelf met haar eigen proces bezig. We houden haar 'achter de hand'. De laatste twee zijn goede vriendinnen. De ene is 38 jaar, heeft met haar twee zoontjes een afgerond gezin en heeft uit zichzelf aangeboden te doneren. De andere is 27 jaar, alleenstaand en heeft (nog) geen kinderen. Haar hebben we gevraagd of zij bereid zou zijn te doneren. En dat is ze! Nu moeten we dus kiezen uit deze twee vriendinnen die ons allebei het geluk van een gezin gunnen. Wat een luxeprobleem!

Beiden voldoen niet volledig aan het profiel van een eiceldonor zoals deze in het modelreglement Embryowet beschreven is. De ideale donor is bij voorkeur niet jonger dan 30 en niet ouder dan 36 jaar, heeft een afgerond gezin en geen kinderwens voor de toekomst. Dus wat nu? Onze voorkeur gaat uit naar de jongere donor. Door haar leeftijd is de kans op het slagen van de zwangerschap groter. Bovendien is de kwaliteit van haar eicellen beter, waardoor er minder kans is op aangeboren aandoeningen. Bovendien hoeven we dan geen enge testen zoals een nekplooimeting, vruchtwaterpunctie of vlokkentest te laten uitvoeren. Deze testen geven een verhoogde kans op een miskraam en daar zitten we ook niet op te wachten. Kortom: Voorlopig gaan we aan de slag met de jongere donor. Binnenkort maken we een afspraak voor ons driexebn in het ziekenhuis en dan zien we wel of het allemaal binnen hun nog te realiseren protocol past.

Bron: Plaatje is gexefnspireerd door tekeningen van Tamara Boon.

Deze keer stond ik er alleen voor. Mijn vriend is afgelopen maandag in een nieuwe baan begonnen en het was voor hem niet mogelijk om vrij te nemen en mee te gaan naar het intakegesprek.

De gynaecologe die mij ontvangt is een aimable Vlaamse dame. Zij had helemaal geen medische achtergrondinformatie van mij gekregen, wat in mijn geval natuurlijk niet zo handig is. Het werd dus een lange zit om mijn medische geschiedenis uit de doeken te doen. Ik had de brief van de gynaecoloog uit het Elkerliek ziekenhuis en de brief van de fertiliteitsarts uit Geertgenkliniek meegenomen. Daar kwam ze al een heel eind mee. Samen met het overzicht van de medicatie die ik dagelijks gebruik en aangevuld met vragen van persoonlijke aard, konden we samen toch een redelijke basis leggen voor ons medisch dossier.

Ze besluit meteen een uitstrijkje te maken. Terwijl ik met ontbloot onderlichaam en mijn benen in de beugels lig, hoor ik een gedempt gemopper. De gynaecologe heeft per ongeluk de gegevens weggeklikt zonder te bewaren. Dat moet dus weer over! Ze kan er gelukkig om lachen. Het uitstrijkje is vlot gemaakt. Daarna gaat de gynaecologe naar een collega om mijn situatie te overleggen. Ze laat mij achter in het kantoortje. De minuten tikken weg en ik voel me steeds zenuwachtiger worden. Zouden ze ons in behandeling nemen…?

Gelukkig komt ze al snel weer terug met het verlossende antwoord. Ze gaan verder met ons! Het ziekenhuis is op dit moment bezig met een protocol voor eiceldonatie, maar dat is nog niet af. We gaan het daarom stap voor stap aanpakken. Ik moet eerst naar de cardioloog, omdat ik door de chemotherapie een hartritmestoornis en een te hoog hartritme heb. Hier slik ik betablokkers voor. De gynaecologe wil zeker weten, dat mijn hart een zwangerschap aankan. Volgende week donderdag mag ik dus weer naar het ziekenhuis.Verder wil ze mijn partner en de donor spreken. Ze maakt zich vooral zorgen om het psychosociale aspect van de hele donatie. Het schijnt mentaal toch een behoorlijke impact te hebben. Vooral ook voor de donor. Bij ons komt daar een extra aspect bij om over na te denken, maar dat zal ik later uit de doeken doen.

Verbazingwekkend vond ik dat de gynaecologe zei dat het eerste gedeelte van de ivf bij ecd gedeclareerd wordt op de ziektekostenverzekering van de donor. Volgens mij kxe1n dit niet kloppen. Om een ivf te kunnen declareren, heb je een verwijsbrief van de huisarts nodig. Waarom zou een huisarts een gezonde vrouw, die geen kind wil, een verwijsbrief voor een ivf geven? Bovendien zou deze ivf poging dan niet afgerond worden met een zwangerschap bij haar, dus zij is haar pogingen kwijt. En heb ik dan bij iedere nieuwe donor die ik vind weer drie nieuwe pogingen? Dat lijkt me niet! Ik heb weer genoeg om uit te zoeken dus.

De Medische Malle Molen is weer in beweging gezet. Ik ben alleen benieuwd hoe snel deze gaat draaien!

Update: Bij navraag in mij ecd netwerk blijkt het dus inderdaad zo te zijn dat het hele traject gedeclareerd gaat worden op mijn ziektekostenverzekering. Gelukkig maar. Ik zou het niet anders willen.

Het zat me niet lekker, die verzekering. Op de xe9xe9n of andere manier voelde ik dat het niet klopte. Daarom heb ik afgelopen week nog maar eens gebeld. De jongeman van de klantenservice was heel behulpzaam. Hij zocht nog een keer op hoe het precies zat met IVF. Ik wilde duidelijk weten wat nu de regels zijn.

Hij vertelde me, en dat is echt waar, dat ik op mijn verzekering drie IVF pogingen per jaar (!) kon declaren en daarnaast alle benodigde medicatie vergoed kreeg. Ik wist dat het te mooi was om waar te zijn, maar de vreugde was op dat moment sterker dan mijn besef van realiteit. Ik sprong een gat in de lucht en gooide mijn goede bericht meteen op Twitter. Mijn reddende engel Miss Wendy was ook online. Zij haalde me gelijk terug naar de realiteit met een 'Dat kan niet, ik ga wel even voor je bellen!' Haar ziektekostenverzekering is gelieerd aan de mijne en hanteren daarom (nagenoeg) dezelfde regels. Tijdens dat telefoongesprek werd duidelijk dat de jongeman een grove fout had gemaakt om de regels zo aan mij uit te leggen. Niks drie IVF per jaar, gewoon drie IVF per zwangerschap. Net als overal. Teleurstellend, maar realistisch. Toen vroeg Miss Wendy of ze me mocht bellen, want ze had nog meer gehoord. Iets wat helemaal niet goed was….

Ze vertelde me dat mijn en haar ziektekostenverzekeraar geen contract hebben met de Geertgenkliniek. Dat staat ook op de site van Geertgen, en het betekent over het algemeen dat er niet 100%, maar 80% van de rekeningen vergoed wordt. Dat is al niet best, maar het kon nxf3g erger! Omdat Geertgen geen vergunning heeft voor fase 3 en 4 van de IVF, wordt hier helemaal niets van vergoed door mijn verzekering! Ik kan dus het laboratoriumgedeelte en terugplaatsing niet declareren! Laat dat nu juist de twee grootste kostenposten zijn!

Mijn vriend en ik hebben daarom besloten niet verder te gaan bij Geertgen. Niet omdat we niet verwachten daar niet zwanger te worden, maar omdat de kliniek geen contract heeft met mijn verzekeraar. Bovendien heeft de werkwijze van Geertgen voor ons geen meerwaarde, omdat we zelf een donor meebrengen. Daarom heb ik mijn zoektocht omgedraaid. Eerst kijken met wie er een contract is en dan pas een afspraak maken. Zo gezegd zo gedaan.

Het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven staat op de lijst van de zorgverzekeraar. Omdat uit hun website blijkt dat zij een IVF centrum hebben, besluit ik hen te bellen. Op mijn vraag of zij eiceldonatie doen, is het antwoord ontkennend, maar… zij hebben het in het verleden wel gedaan en willen het wel in het teamoverleg van de volgende dag bespreken. Na dat overleg word ik teruggebeld met een positief antwoord. Ze willen wel een afspraak met ons maken om ons te zien. Hoera! We hebben nu een afspraak staan voor dinsdag 2 augustus. De afspraak bij Geertgen is inmiddels afgezegd.

Deze week ontving ik twee brieven die met de ecd te maken hebben. Beide brieven zijn door artsen geschreven en gaan met name over mij en een beetje over mijn vriend. Ik vind het altijd vreemd om over mezelf te lezen alsof ik er niet bij ben. Best schokkend eigenlijk, dat je situatie verwoord wordt in medische termen die je in eerste instantie niet begrijpt. Lang leve Google!

De eerste brief was uiteraard van het ziekenhuis. Dit is de kopie van de verwijsbrief van de gynaecoloog, die ik naar de verzekeraar zou moeten sturen. Hierin staan de waarden genoemd waarvoor bloed geprikt is. Mijn FSH en LH zijn respectievelijk 84 en 42 U/L, terwijl het Beta-Oestradiol met 100 pmol/L verlaagd is. Deze zin heb ik maar even letterlijk overgenomen en is voor de ingewijden onder ons. De diagnose luidt een ovarium failure, wat simpelweg vertaald kan worden als een situatie waarin de eierstokken geen eicellen (meer) kunnen produceren. Tot zover geen vuiltje aan de lucht, want deze informatie is prima voor de verzekeraar. Toch ga ik even bellen met de kliniek, want er staat ook duidelijk in dat ik eiceldonatie wil en ik wil zeker weten dat dit geen problemen oplevert als ik het als IVF wil declareren.

De tweede brief was van de kliniek, waarin de algemene anamnese staat beschreven. Dit is alles wat wij van onze medische voorgeschiedenis aan de arts hebben verteld. De brief gaat verder met de specixeble anamnese die een oligomenorroe vermeldt. Je zou toch haast denken dat je aan een enge tropische ziekte lijdt, maar niets is minder waar. Het is gewoon een moeilijk woord voor onregelmatige menstruatie. Verder wordt de sterk verhoogde FSH en de sterk verlaagde AMH vemeld. De conclusie luidt POF. Deze afkorting die voluit Premature Ovarian Failure betekent, is niets meer of minder dan vervroegde overgang.

Niets nieuws onder de zon, maar gewoon weer een paar nieuwe medische termen geleerd!

Afgelopen week heb ik op verzoek van de kliniek mijn verzekering gebeld. Je wil toch weten of dit hele project vergoed wordt, niet? Zowel de donor als ik zullen medicatie moeten nemen om de cycli op elkaar af te stemmen, eitjes te laten rijpen en het baarmoederslijmvlies te laten ontwikkelen. Ook de punctie, de bevruchting in het lab en de terugplaatsing is nu niet bepaald gratis. De medicatie voor de donor wordt door de kliniek op mijn naam uitgeschreven, zodat ik het op mijn eigen ziektekostenverzekering kan declareren.Op deze manier valt het onder een normale IVF, omdat de verzekering een ECD niet kent.

Vanuit de basisverzekering worden er drie IVF pogingen vergoed. Mijn verzekeraar vergoedt maximaal 1745 euro per poging. Als ik de prijslijst van de kliniek bekijk, is dat bij lange na niet kostendekkend. Gelukkig heb ik een aanvullende verzekering en daar wordt ook het xe9xe9n en ander vergoed. Hoeveel precies is me niet duidelijk. Het is een waar doolhof van regels, waar ik wel uiteindelijk de weg wel ga kennen. De verzekering van mijn lief wordt helemaal niet belast, alleen die van mij. Ik vind dat een beetje krom, want een kindje krijgen doe je tenslotte met zijn tweexebn, maar goed! De dame van de verzekeraar aan de telefoon heeft het me een aantal keer geduldig voorgelezen vanaf een protocol. Om gebruik te kunnen maken van de vergoedingen moet een Nederlandse gynaecoloog een verwijsbrief schrijven waarin onderbouwd wordt waarom er voor IVF gekozen wordt.

Vanmiddag heb ik dus het secretariaat van de polikliniek gynaecologie in het ziekenhuis gebeld. De assistente reageerde in eerste instantie wat kribbig, want de gynaecoloog waar ik naar vroeg om een brief te schrijven was daar blijkbaar tijdelijk en ging over een week weer weg. Hij had dus geen tijd om die brief voor mij te schrijven…! Daarom, vond ze, moest ik het maar aan de gynaecoloog van de Geertgen kliniek vragen om die brief voor de verzekering te schrijven. Tuurlijk…! Gelukkig ben ik niet op mijn mondje gevallen en gebruik ik de grijze massa in mijn hoofd. Ik antwoordde dus: "Ik denk niet dat de verzekering ermee akkoord gaat als de kliniek mij naar zichzelf verwijst." Stilte. Tja, daar moest ze het toch wel mee eens zijn. Uiteindelijk zou ze de brief die de gynaecoloog eerder aan mijn huisarts en internist gestuurd heeft, uitprinten en naar mij opsturen. Op hoop van zege dat daar dan instaat wat de verzekeraar nodig heeft. In het uiterste geval wachten we een half jaar, switchen we in 2012 naar een andere verzekeraar en krijgen het alsnog voor elkaar. Kunnen we niet linksom, dan gaan we rechtsom!

De mededeling dat een donor geen voltooid gezin hoeft te hebben en dat het risico op infectie bij de punctie nihil is, heeft heel wat stof doen opwaaien in huize Gebroken Eitjes. Het heeft mij heel wat hoofdbrekens en huilbuien gekost. Mijn lief staat er daarentegen veel rationeler in. En dan is het heel helder.

De donorvriendin die het ons aangeboden heeft is 38 jaar. Dat betekent dat er bij een eventuele zwangerschap met haar eitje een vruchtwaterpunctie en een vlokkentest volgen. Dit geeft extra risico op een miskraam. Bovendien is de kwaliteit van de eitjes van een oudere donor minder goed, dan die van een jongere donor, dus de kans op een zwangerschap is sowieso kleiner. Met dat in ons achterhoofd en het feit dat er maar drie IVF pogingen vergoed worden door de ziektekostenverzekeraar, wordt een jongere donor wel vxe9xe9l aantrekkelijk. Als goede vriendin van donorvriendin denk ik ook na over haar welzijn. Ze is een werkende moeder van twee jongens en woont niet naast de deur. Daarnaast weet ik dat haar huwelijk het laatste jaar een zware storm heeft doorstaan. Tel daarbij op de donorvriendin haast fobisch is voor naalden…

Het was duidelijk geen makkelijke beslissing voor me, maar we hebben besloten de jongere vriendin te vragen om erover te denken een eicel aan ons te doneren. Gisteren zijn we naar haar toe gereden en hebben we haar het hele verhaal verteld. Gelukkig staat ze er absoluut niet negatief tegenover. Voordat we het haar vroegen, was ik ervan overtuigd dat ze 'ja' zou zeggen. Toen we gisteren bij haar op de bank zaten met een kop koffie, begon ik te twijfelen. Misschien wil ze het helemaal niet? Mijn vriend en ik hebben de hele procedure uitgelegd zonder het mooier of enger te maken. Gewoon sec hoe het is. Ze neemt twee weken om na te denken en geeft ons dan een antwoord. Heel spannend.

Als deze vriendin toestemt haar eicel te doneren, gaan we het donorvriendin vertellen. Op dit moment weet ze dus nog van niets. Ik heb wel gevraagd of mijn vriend dan het woord wil doen, want ik denk dat ik in huilen uitbarst. Ik vind het moeilijk zo'n groots gebaar af te wijzen. En als ik emotioneel word, kan ik het waarschijnlijk niet uitgelegd krijgen. Hulde voor mijn rationele vriend. Hij vond het niet erg om de kwaaie peer te zijn.

Als je begint aan het proces van eiceldonatie en je kiest voor een bekende donor, merk je hoe waardevol vriendschap is. Niet alleen de donor geeft vanuit vriendschap. Ik voel een verantwoordelijkheid naar mijn vriendinnen toe om hen goed te begeleiden in het proces om donor te zijn. En daar hoor de keuze voor een andere donor ook bij, als we denken dat zij het fysiek en mentaal beter aankan. Net als vriendschap is eiceldonatie mijns inziens tweerichtingsverkeer.

De kop is eraf, we hebben het intakegesprek bij de Geertgen kliniek achter de rug. En hoewel veel van de informatie al bij ons bekend was, heeft het gesprek met de fertiliteitsarts ook een nieuw inzicht gebracht.

Verbazingwekkend hoeveel mensen van uiteenlopend pluimage bij een fertiliteitskliniek lopen. Op de parkeerplaats was al te zien dat het druk was, maar de wachtkamer sloeg alles. Geen plaatsje leek onbezet. De ontvangst was hartelijk en gastvrij, je voelt je meteen welkom. Geen bolle buiken of pasgeboren baby's die het wachten pijnlijk kunnen maken.De gastvrouw vertelde ons algemene informatie over de kliniek en nam onze gegevens door. Alles klopte en het dossier was zo compleet als op dit moment mogelijk was.

Terug in de wachtkamer, werden we al snel opgehaald door de fertiliteitsarts. We namen onze medische historie door en de arts kwam tot dezelfde conclusie als wij, namelijk dat eiceldonatie onze enige optie is. Hij wilde uitleggen hoe eiceldonatie in zijn werk gaat en vroeg ons wat we er al van wisten. Vervolgens lepelde ik de procedurestappen vlot op. Dat gedeelte konden we dus overslaan.
Op de vraag of we al een donor hadden, konden we bevestigend antwoorden. De arts was hier blij mee, want de meeste mensen hebben blijkbaar moeite een donor te vinden. Mijn vriend antwoordde gekscherend dat ze bijna in de rij staan om voor ons te doneren. Een lieve vriendin van ons had namelijk net voor de afspraak een mail gestuurd, waarin ze zich ook aanbood als eiceldonor. Zo ontzettend lief, dat de tranen me in de ogen sprongen, toen ik het las. Jammer genoeg is ze met haar 44 jaar niet meer geschikt als donor, maar het aanbod is werkelijk te lief voor woorden.
De andere vriendin die het al eerder heeft aangeboden, is 38 jaar en heeft een afgerond gezin. De arts vertelde dat dit laatste geen strakke eis is. Vroeger was men bang een infectie in de eierstokken van de donor te veroorzaken, wat tot onvruchtbaarheid kan leiden. Dit is in de vijf jaar dat de kliniek bestaat nog nooit voorgekomen, dus ook dames die zelf nog een kinderwens hebben, komen tegenwoordig voor donatie in aanmerking. Dat heeft ons beeld van de donor danig op zijn kop gezet… Er zijn dus nog zoveel meer opties! Een jongere donor, betekent namelijk mxe9xe9r kans op een zwangerschap xe9n geen vlokkentest en/of vruchtwaterpunctie die tot een miskraam kunnen leiden! Reden voor ons om de donor nog eens te heroverwegen…

Na het gesprek met de arts hebben we een gesprek met de verpleegkundige gehad, die ons voorzag van informatiepakketten en een nieuwe afspraak. Over een maand gaan we weer terug. Dan gaan we kijken hoe actief de nakomelingen van mijn lief zijn en of mijn baarmoeder er van binnen netjes uitziet.

Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die zich minder voorbereiden als wij en het nodig hebben dat informatie herhaald wordt, omdat het toch om ingrijpende beslissingen gaat. Voor ons was al die dubbele info overbodig en tijdsverspilling. Zeker als je hoort dat de wachttijd voor een afspraak kan oplopen tot twee uur! Al met al voelt het hier in vergelijking met een doorsnee gynaecologische afdeling aan als een warm bad. Onze toekomstige kroost is in goede handen.